نمی دونید امشب با چه شور و شوقی دارم کلیدای در هم بر هم صفحه کلیدو دوتایکی می کنم

تا برسم به اصل ماجرا و ادامه داستانک . الان که دارم برای شما نطق می کنم صدای گرم استاد ناظریه که داره گوش نوازی می کنه عجب شعری ..........

شبی یاد دارم که چشمم نخفت ( وصف حال منه هان !!! ) ............. شنیدم که پروانه با شمع گفت

که من عاشقم گر بسوزم رواست ............ تو را گریه و سوز و زاری چراست ؟

واقعا زیباست این شعر شیخ شیراز حضرت سعدی .

نت بودن امشب حکایتی داره از نوع ۸۶ . کارتمون سر بزنگاه تموم شد .چرا که ملت پدر مسنجرو جلوی چشماش اوردند . امیدوارم که شما مثل من دچار لرز نشده باشید .  چرا که اینجا تو ولایت ما

 هوا چوخ ناجوانمردانه سرد است

و اما اصل ماجرا :

واسه اون دسته از دوستایی که مثل خودم حافظه و هیستری  چندان خوبی ندارند یاد اوری قسمت اولو تو دو خط خلاصه می کنم :

علیرضا - یکی از قهرمانای پهلوان منش شهر - که ۳ سال پیش برای ادامه تحصیل از کشور خارج شده بود حالا برای مراسم تدفین پدرش به ایران برگشته ولی برای اون که توی ایرانی که  هیچی سر جای خودش نیست - دلیلی واسه موندن وجود نداره ولی .......

۵ شنبه ۲۲ / ۸ / ۸۸

بعد از مراسم ختم  همسایه ها روونه خونه ها شون شدند . خونه ی سیاه پوش کاملا بار مصیبت نبود پدر رو به اونا دیکته می کرد . واقعیت داشت اونا تنها شده بودند . با هر زحمتی  بود علی مادر رو راضی کرد تا با چند تا آرام بخش چند ساعتی رو استراحت کنه . مادر که خوابید علی لب پنجره اتاق نشست . طبق عادت همیشگی  پنجره رو  وا کرد تا نفسی تازه کنه . ولی حس غریبی تمام تنشو لرزوند . ۵  شنبه  ۲ روز دیگه بود و اون باید بر می گشت . فکر اینکه مادر رو تنها بذاره دیوونه اش می کرد . با یه نگاه به مادرش  اولین شب بیوه شدنش رو تسلیت گفت و از اتاق بیرون رفت .   

علی تو اون خونه یه اتاق داشت . یه انباری که اونو با کمک پدرش مرتب کرده بود . یه اتاق که  آخرین یادبود پدرش بود . اخرین تابستونی که ایران بود اونجا رو با کمک پدرش رنگامیزی کرد . آبی به رنگ اسمون .  بغض عجیبی گلوشو می فشرد . اون  اتاق آهنگ استقلال طلبی علی رو با صدای بلند فریاد می زد . اهنگی که برای فریاد زدنش مجبور بود مادرشو به سکوتی تلخی آشنا کنه .

برای اینکه سرگرم شده باشه یه البوم  عکس برداشت و چندتایی ورق زد تا شاید بتونه خاطره پدرشو  تو عکس زنده نگه داره . ولی چیزی دید که که اونو به ۱۰ سال پیش می برد  . جایی که آخرین بار (( نگار )) دختر مهندس شاهرخ رو دیده بود . 

                                                                ادامه دارد ......   

نگار

به زانو در آمده ام در دادگاه آفتابگردان های پزمرده اعتراف خواهم کرد تمامی گناهانم را در مقابل علف های هرز.  بعد از مرگ فسیل شدم . نفت خوبی هم از من استخراج کردند . نامم طلا بود اگر چه سیاه و بد بو بودم پول شدم فروخته شدم به مبلغی هنگفت . در بازی جهانی نقش گلوله را بازی کردم . وارد تفنگت شدم

و سرانجام من قاتل پسر شما هستم   

به سه تار عزیزم

شبهای زیادی را با  هم  سر کردیم . درست یا به غلط تو به من و من به زخمه زدیم در تنهایی من توشریک غمم ومن هم غم شورت بودم . در بی تماشاگر ترین سالن دنیا به رقص در آمدیم .

بمان تا بمانم